nöbet no:002/psikiyatri servisi

kolay ikna olan hasta
-dr beeey, dr beey! (nefes nefese kalmış panik içindeki hasta dr odasına hızla dalar)
-buyrun?
-benim kalbim çok hızlı atıyor dr bey.
-olur böyle bu hastalıkta hanfendi, geçici şeyler bunlar, kalbinizle ilgisi yok.
-hımm, tamam.

kolay ikna olmayan hasta
-dr bey, ben kendimi çok kötü hissediyorum.
-nasıl kötü?
-bana risperidal verdiler ya, işte böyle içim içime sıgmıyor, süpermenmişim gibi filan hissediyorum
- yok içiniz rahat olsun osman bey, sizin hastalıgınızda böyle şeyler görülebilir.
(hasta gün boyunca aynı şikayetlerle dr odasına gelmekten bıkmamış, usanmamıştır)

ikna olmaya hiç niyeti olmayan hasta
-buyrun hanfendi?
-...
-bir şey mi soracaktınız?
-yooo, geziyorum ben.
-burası doktor odası ama.
-nolmuş?
-ee,şey,yani..

intern odasında meyve suyu içip, kitap okurken bi yandan da ilk iki diyaloğa kulak misafiri oluyor, zavallı levent abi diye düşünüp, birazcık da kıs kıs gülmek dedikleri şu şeyi yapıyordum.

ama neymiş, yine az sayıda kelimeyle çok sayıda şey söyleyebilme konusunda pek yetenekli muhteşem atalarımızdan biri bir kez daha dogru söylemiş, komşuna gülersen o vakit başına gelirmiş.
nitekim 3. hasta intern odasına dalınca, hasta karşısında ne yapacagını, ne diyecegini bilemeyip, öyle kalakalınca, kıs kıs güldüğüm bütün o dk'lar yüzünden kendimden son derece utandım.

sakın kimseye kıs kıs gülmeyin!

acil nöbet

iyi geceler...

yurdumun güzel insanları, sizler şimdi yataklarınızda mışıl mışıl uyurken, ben; sabahın 5.16'sında, olur da birinizin başına bir şey gelir, rahatsızlanır diye hastanemiz acil servisinde tek uyanık doktor olaraktan nöbet tutuyorum. evet, biliyorum halkım benimle gurur duyuyor. evet halkım, ben sizin için varım sevgili halkım. çok uykum geldi artık ama sevgili halkım. biriniz böğürtlenli nestea ısmarlasa ya halkım. çok da açım aslında. akşam 18.30 sularından beri ağzıma bir lokma bir şey girmiş değil sevgili halkım. sizin için aç, susuz, uykusuz nöbet tutuyorum hastane köşelerinde.